Ile kosztuje mydło ręcznie robione: kalkulacja kosztów, marża i cena

Wycena mydła psuje się na dwa przewidywalne sposoby. Albo w koszcie czegoś brakuje, najczęściej czasu samego twórcy, albo cena ma dawać określoną marżę, a liczy się ją jak narzut. Ten poradnik liczy koszt prawdziwej partii w kalkulatorze kosztów, wiersz po wierszu, a potem pokazuje, co dla tej partii oznaczają marża, narzut i stara zasada podwajania.

Co wchodzi w koszt

Na koszt partii składają się cztery rzeczy: składniki, opakowanie, twój czas i część kosztów ogólnych, których żadna pojedyncza partia nie zużywa, ale których potrzebuje każda.

Składniki, według wagi

Mydło robi się według wagi, więc według wagi licz też jego koszt. Koszt składnika w partii to zużyte gramy razy zapłacona cena, podzielone przez liczbę gramów w kupionym opakowaniu. Dostawca, który sprzedaje olej na litry, podaje masę netto na etykiecie lub na fakturze; korzystaj z niej, bo litr oleju waży mniej niż kilogram, a przepis jest w gramach.

Przykładowa partia to 70 % oliwy i 30 % oleju kokosowego, 1000 g olejów przy przetłuszczeniu 5 %, z olejkiem eterycznym lawendowym w ilości 3 % olejów.

Ług i woda to wartości z kalkulatora ługu dla tego przepisu przy roztworze ługu 33 %. Ceny to okrągłe przykłady w żadnej konkretnej walucie; używaj tych z własnych faktur.

Trzy wiersze zasługują na drugie spojrzenie. Ług kosztuje niewiele, a mimo to się liczy. Woda z kranu jest praktycznie darmowa, ale woda destylowana czy butelkowana już nie i jeśli jej używasz, powinna trafić do tabeli. A olejek eteryczny, 2 % tego, co trafiło do formy, to 18 % kosztu składników: przy cenie 72 za kilogram jest zdecydowanie najdroższą rzeczą w partii.

Opakowanie

Wszystko, co wychodzi z pracowni razem z kostką: owijka lub pudełko, opaska, etykieta, naklejka. Licz to na kostkę. Przykład zakłada 0,60 na kostkę, czyli 6,00 na partię.

Twój czas

Policz minuty pracy przy całej partii, od ważenia po pakowanie, według stawki, jaką trzeba by zapłacić komuś innemu za tę pracę. Pomiń ten koszt, a marża będzie wyglądać zdrowiej, niż jest, bo godziny, które poświęcasz, zostaną policzone jako darmowe. Z doświadczenia Alicii Grosso wynika, że większość mydlarzy nie ma żadnego zysku na pierwszym kiermaszu, a wielu także na drugim: utarg często pokrywa tylko materiały. Dojrzewanie trwa tygodnie, ale nie wymaga rąk; kosztuje miejsce na półce, a to należy do kosztów ogólnych. Przykładowa partia zajmuje 90 minut przy stawce 15,00 za godzinę: 22,50.

Koszty ogólne

Czynsz, ubezpieczenie, opłaty za stoisko na targach, strona internetowa, prąd, blender ręczny, który się zużył. Najprostszy uczciwy sposób, by je uwzględnić, to procent kosztów bezpośrednich: podziel koszty ogólne z zeszłego roku przez zeszłoroczne wydatki na składniki, opakowania i pracę i doliczaj ten udział do każdej partii. To uproszczenie, dobre tylko na tyle, na ile reprezentatywny był rok, w którym je zmierzono, i zmienia się, gdy robisz więcej lub mniej mydła. Przykład przyjmuje 10 %.

Podziel przez kostki, które sprzedasz

Ostatnią liczbę najłatwiej podkoloryzować. Dziel przez kostki, które faktycznie sprzedasz, a nie przez te, które mieszczą się w formie: pomiń przycięte końce, kostkę zachowaną jako próbkę partii i tę, którą testujesz pod własnym prysznicem. Z przykładowej partii sprzedajesz 10 kostek.

Ta sama partia w kalkulatorze kosztów. Połowa kosztu tej kostki to czas twórcy, więc cena, która pokrywa oleje i opakowanie, nie płaci nic za zrobienie mydła.

Marża i narzut

Cena zamienia koszt w zysk, a zysk można wyrazić w procentach na dwa sposoby. Oba opisują tę samą sprzedaż, ale względem innej podstawy, a pomylenie ich to łatwy sposób na zaniżenie ceny.

• Marża to zysk jako część ceny.
• Narzut to zysk jako część kosztu.

Sprzedaj przykładową kostkę za 6,00, a zysk wyniesie 1,57. Jako część ceny 6,00 to marża 26,2 %; jako część kosztu 4,43 to narzut 35,5 %. Jedna sprzedaż, dwie liczby.

Pułapka działa tak. Postanawiasz, że chcesz mieć marżę 50 %, doliczasz 50 % do kosztu i cena wychodzi 6,64. To narzut 50 %, czyli marża zaledwie 33 %, a zysk wynosi 2,21 na kostce zamiast planowanych 4,43: połowę mniej. Aby wyznaczyć cenę z docelowej marży, podziel koszt przez jeden minus marża. Dla marży 50 % to 4,43 ÷ (1 − 0,50) = 8,86.

Narzut = marża ÷ (1 − marża). Powyżej 50 % narzut coraz bardziej oddala się od marży i dlatego tych dwóch słów nigdy nie wolno stosować zamiennie.

Francuskie pojęcia działają na odwrót

Francuskie słownictwo handlowe odwraca te pojęcia i myli każdego, kto pracuje w obu językach. Taux de marge dzieli zysk w pieniądzu (francuskie marge) przez koszt własny, jest więc tym, co tutaj nazywamy narzutem. Taux de marque dzieli go przez cenę sprzedaży bez VAT, jest więc marżą. Francuski dostawca, który mówi o „un taux de marge de 100 %”, podwaja koszt, co w ujęciu tego poradnika oznacza marżę 50 %.

Niezależnie od języka licz marże na cenach bez VAT czy podatku od sprzedaży. Podatek od sprzedaży jest pobierany dla państwa i nic z niego nie jest zyskiem.

Hurt, detal i zwyczaj podwajania

Cena detaliczna to cena, którą płaci osoba używająca mydła. Cena hurtowa to cena, którą płaci ci sklep za kostki, które sprzeda dalej po własnej cenie. (Sprzedaż komisową, w której sklep płaci ci dopiero wtedy, gdy kostka się sprzeda, i zatrzymuje prowizję, omawia poradnik o sprzedaży.)

Krążąca reguła kciuka mówi: podwój koszt, aby otrzymać cenę hurtową, i podwój cenę hurtową, aby otrzymać cenę detaliczną, tak że cena detaliczna to czterokrotność kosztu. W ujęciu marży to dwie marże po 50 % jedna po drugiej, jedna dla ciebie i jedna dla sklepu. Ta reguła mówi, jak dzielicie się zyskiem. Nie mówi nic o tym, ile kosztuje wytworzenie twoich kostek ani ile ktokolwiek za nie zapłaci, a to właśnie te dwie liczby decydują, czy to się opłaca.

Dla przykładowej kostki dwukrotne podwojenie daje 8,86 w hurcie i 17,72 w detalu. Załóżmy, że kupujący na twoim targu płacą 6,00 za podobną kostkę. Wtedy cena detaliczna z tego wzoru jest poza zasięgiem, a sprzedaż sklepowi za połowę z 6,00 oznaczałaby stratę 1,43 na każdej kostce. Policz wstecz, aby zobaczyć, czego potrzebuje sprzedaż hurtowa: aby zachować dla siebie marżę 30 %, gdy sklep zatrzymuje 50 %, ta kostka musi kosztować w detalu 12,65 lub więcej.

Grosso podaje jeszcze bardziej zgrubną regułę i proponuje ją tylko jako „a ‘family’ price” dla przyjaciół i krewnych: podwój koszt materiałów, dolicz swoją pracę, potem opakowanie. Dla przykładowej kostki to 2 × 1,18 + 2,25 + 0,60 = 5,21, zaledwie 0,78 powyżej pełnego kosztu 4,43, czyli marża 15 %, bo podwaja się tylko składniki, a koszty ogólne się pomija. Nada się na prezenty; firmy na tym nie zbudujesz.

Zwyczaj podwajania może więc wprowadzać w błąd w obie strony. Przy wysokim koszcie daje cenę, której nikt nie zapłaci; przy koszcie, który pomija twój czas, daje cenę, która wygląda dobrze, a nic ci nie płaci. Zamiast tego wyceniaj z obu końców. Koszt wyznacza dolną granicę. Górna granica to to, ile klienci zapłacą za kostkę taką jak twoja, a tego dowiesz się od samego rynku i z cen mydeł sprzedawanych obok twoich.

Co zmienia koszt

Praca stanowiła połowę kosztu przykładowej kostki, a właśnie przy pracy skala pomaga najbardziej, bo duża część czasu pracy przy partii jest taka sama bez względu na jej wielkość: przygotowanie stanowiska, ważenie, sprzątanie. Załóżmy, że trzy razy większa partia, 3 kg olejów na 30 kostek, zajmuje dwie godziny zamiast dziewięćdziesięciu minut. Przy tych samych cenach koszt spada z 4,43 na kostkę do 3,05, praca z 2,25 na kostkę do 1,00, a przy cenie 6,00 marża rośnie z 26 % do 49 %. Mimo to dwukrotne podwojenie dałoby w detalu 12,22, a sprzedaż hurtowa za połowę z 6,00 wciąż oznaczałaby stratę 0,05 na kostce.

Kalkulator pokazuje też cenę każdego składnika za kilogram, czyli uczciwą miarę do porównywania dostawców i wielkości opakowań, oraz udział każdego wiersza w koszcie składników, który pokazuje, gdzie warto szukać oszczędności. W przykładzie 30 g olejku eterycznego kosztuje więcej niż 300 g oleju kokosowego. Przepisy pomyślane jako tanie zaczynają od tego wiersza: nasze mydło z olejów z supermarketu używa wyłącznie olejów z półki w sklepie spożywczym, a staroświeckie mydło ze smalcu jest bezzapachowe. Tu należą też straty, czy to nieudana partia, czy kostki zbyt oszpecone nalotem sodowym, by je sprzedać: każda z nich to koszt, który muszą udźwignąć kostki nadające się do sprzedaży.

Opłaty potrącane z ceny

Opłata naliczana jako procent sprzedaży idzie prosto z twojej marży, bo rośnie razem z ceną. Tak działają terminale płatnicze, platformy sprzedażowe i sklepy pobierające prowizję. Etsy na przykład pobiera opłatę transakcyjną w wysokości 6,5 % ceny powiększonej o to, ile liczysz za wysyłkę i pakowanie na prezent, opłatę za wystawienie w wysokości 0,20 USD za każdy wystawiony przedmiot oraz opłatę za obsługę płatności, która zależy od kraju. Przy kostce za 6,00 sama opłata transakcyjna wynosi 0,39.

Wiele kiermaszy i jarmarków działa tak samo i pobiera część twojego utargu obok opłaty za stół albo zamiast niej, jak zauważa Grosso; ten udział schodzi z ceny tak jak opłata za płatność kartą. Stały koszt kanału sprzedaży, taki jak opłata za stoisko na kiermaszu, to koszt ogólny: rozłóż go na kostki, które spodziewasz się tam sprzedać, a kiermasz, na którym sprzedajesz dwadzieścia kostek, dźwiga swoją opłatę zupełnie inaczej niż taki, na którym sprzedajesz dwieście.

Uczciwe liczby

Koszty się zmieniają. Przelicz koszt przepisu, gdy dostawca zmieni cenę, i raz w roku policz od nowa procent kosztów ogólnych. Kalkulator kosztów przechowuje wpisane ceny w twojej przeglądarce, więc olej wyceniony raz jest wyceniony w każdej kolejnej partii. Od planu Maker kalkulacja kosztów jest połączona z twoim magazynem: każda dostawa zmienia średni koszt grama, a partia zapisana z kalkulatora ługu zdejmuje ze stanu to, co zużyła. W planie Business strona „Produkty” wylicza, ile kosztuje jedna sztuka każdego produktu na podstawie jego przepisu i opakowania, razem z marżą przy twoich cenach detalicznych i hurtowych.

Ile brać za mydło, pozostaje twoją decyzją i warto ją podejmować z obiema liczbami przed oczami. Poradnik o sprzedaży omawia kanały, dla których są te ceny, a poradnik o etykietowaniu to, co musi być na kostce, zanim którykolwiek z nich ją przyjmie.