Jak zrobić mydło w płynie: pasta z wodorotlenkiem potasu (KOH)

Mydło w płynie to prawdziwe mydło zrobione na wodorotlenku potasu, a nie na wodorotlenku sodu, ugotowane na sztywną pastę i potem rozpuszczone w wodzie. Wymaga więcej cierpliwości niż kostka i dwa razy dokładnych liczb: raz dla ługu i raz dla rozcieńczenia, bo gotowe mydło to w większości woda. Ten poradnik podaje metodę na przykładowej partii, wyjaśnia, co robi kalkulator rozcieńczania, i uważnie przygląda się krokowi, który większość przepisów dodaje bez słowa wyjaśnienia: neutralizacji.

Dlaczego mydło w płynie potrzebuje potasu

Cząsteczka mydła to ten sam łańcuch kwasu tłuszczowego bez względu na to, która zasada go zmydliła; zmienia się tylko partner. Mydła sodowe krystalizują podczas stygnięcia i dzięki temu kostka tężeje. Mydła potasowe rozpuszczają się znacznie lepiej, więc mydło potasowe rozpuszcza się w klarowną ciecz i pozostaje nią w temperaturze pokojowej. Podręcznik mydlarski Thomssena z 1922 roku opisuje mydło w płynie po prostu jako mydło potasowe rozpuszczone w wodzie i to nadal cała definicja. Poradnik o NaOH, KOH i obu ługach razem zestawia obie zasady obok siebie.

Oleje zachowują się podobnie jak w kostce, z jednym dodatkowym pytaniem: jak gęste będzie mydło i czy da się je zagęścić.

• Olej kokosowy i inne oleje bogate w kwas laurynowy szybko się pienią i rozpuszczają bardzo klarownie, ale dają rzadkie mydło, którego sól prawie nie zagęszcza.
• Oliwa z oliwek, olej słonecznikowy wysokooleinowy i inne oleje bogate w kwas oleinowy pienią się słabiej i dają łagodniejsze, gęstsze mydło, które łatwo zagęszcza się solą.
• Olej rycynowy daje bardzo klarowne mydło, które mimo to zagęszcza się solą.
• Olej palmowy, łój, masło kakaowe i inne tłuszcze bogate w kwasy palmitynowy i stearynowy dają zamglone mydło, bo ich mydła potasowe krystalizują, gdy mydło stygnie. Z tego powodu Thomssen wykluczył łój z klarownego mydła w płynie.

Fisher przedstawia ten wybór jako pianę kontra konsystencję: głównie olej kokosowy do dozownika pianowego, głównie oleje płynne do mydła, które leje się jak sklepowe. Trzy przepisy poniżej mieszczą się pomiędzy. Dwa kolejne są rozpisane w całości z metodą: nasze kokosowe mydło w płynie do rąk, w połowie z oleju kokosowego, i nasze mydło kastylijskie w płynie, w całości z oliwy.

Kwas oleinowy według profilu kwasów tłuszczowych każdego przepisu w kalkulatorze. Classic Bells stwierdza, że sól dobrze zagęszcza mydło w płynie tylko wtedy, gdy mniej więcej połowa jego kwasów tłuszczowych to kwas oleinowy, więc z tych trzech przepisów najłatwiej zagęści się solą mydło do ciała.

Dwie liczby inne niż w przepisie na kostkę

Czystość wodorotlenku potasu

Wodorotlenek sodu sprzedaje się w postaci niemal czystej. Wodorotlenek potasu nie: ocena OECD podaje, że produkt przemysłowy zawiera około 91 % KOH i 8 % wody, a płatki mają zwykle na etykiecie 90 %. Kalkulator przyjmuje 90 %, dopóki tego nie zmienisz, i dzieli zapotrzebowanie na czysty wodorotlenek przez 0,9, żeby podać masę płatków. Zostaw ustawienie na 100 % przy płatkach 90 %, a pasta dostanie o jedną dziesiątą ługu za mało: będzie tłusta, mętna i wolno dojdzie do śladu. Przepis, który nie podaje czystości, jest napisany tylko w połowie. Mydło w płynie Grosso z The Everything Soapmaking Book wymaga 177 g (6,25 oz) wodorotlenku potasu na 766 g (27 oz) oleju kokosowego, rycynowego i jojoba: w naszym kalkulatorze to przetłuszczenie 3,1 %, jeśli płatki są czyste, i 12,8 % przy zwykłych płatkach 90 %, czyli znacznie więcej wolnego oleju, niż zniesie klarowne mydło. Wpisz liczbę z etykiety i trzymaj pojemnik zamknięty. Wodorotlenek potasu wyciąga z powietrza wodę i dwutlenek węgla, więc otwarty pojemnik waży więcej niż ług, który w nim jest.

Przetłuszczenie

Kostka zawiera kilka procent niezmydlonego oleju jako zapas. W mydle w płynie ten olej nie ma gdzie się podziać: nie rozpuszcza się w roztworze mydła, więc widać go jako zmętnienie albo warstewkę na wierzchu. Dlatego mydło w płynie robi się z przetłuszczeniem 0 do 3 %. Przy wodorotlenku potasu kalkulator pokazuje uwagę między 3 a 4 % i ostrzeżenie powyżej 4 %. Skąd się wzięła ta konwencja, wyjaśnia poradnik o przetłuszczeniu.

Dlaczego nie zawsze 0 %? Bo wyliczona ilość ługu jest tylko tak dobra jak liczby zmydlania, na których się opiera, a prawdziwe oleje różnią się w obrębie opublikowanych zakresów. Zrobione przy 0 % nasze mydło w płynie do ciała mogłoby wyjść gdziekolwiek od 3,1 % nadmiaru ługu do 2,9 % nadmiaru oleju, według sprawdzenia zakresów w kalkulatorze. Przy 3 % najgorszy przypadek nadal jest odrobinę poniżej zera i kalkulator to sygnalizuje. Przy 3,5 %, pół punktu ponad zwykły zakres, najgorszy przypadek to 0,5 %, a najlepszy 6,3 %: przepis nie może już wyjść z nadmiarem ługu i właśnie dlatego neutralizacja jest zbędna. Z tego powodu strona mydła do ciała, przykładowa partia i oba nasze rozpisane mydła w płynie używają 3,5 %, a uwaga kalkulatora to cena tego marginesu.

Woda w tym linku waży trzy razy tyle co wodorotlenek potasu, co daje roztwór 25 %, w tej samej proporcji co pasta Fishera. Strony przepisów z tabeli powyżej dają paście więcej wody, nawet tyle, ile ważą oleje, co daje bardziej miękką pastę, która wolniej dochodzi do śladu. Oba sposoby działają, bo etap rozcieńczania uwzględnia całą wodę, jaką zawiera pasta.

Robienie pasty

Mydło potasowe nie dochodzi do śladu tak jak kostka. Masa gęstnieje, potem rzednie i się rozwarstwia, po czym wraca, wyglądając jak puree ziemniaczane albo gęsty mus jabłkowy, czasem kilka razy, zanim w końcu zgęstnieje w sztywną, nieprzejrzystą pastę, która ciągnie się jak toffi i którą blender ledwo porusza. To jest ślad mydła w płynie i od niego zaczyna się gotowanie. Grosso opisuje masę jako mleczną i nieprzejrzystą od początku, a jednak rzadką, dopóki nagle nie zgęstnieje, a podczas tężenia wypływają z niej duże pęcherze, więc obserwuj blender. Używaj garnka o pojemności cztery do pięciu razy większej niż objętość partii: mydło potasowe bogate w olej kokosowy pęcznieje podczas zmydlania i Thomssen z tego samego powodu tak właśnie dobierał wielkość swoich kotłów.

Ślad mydła w płynie: sztywna, nieprzejrzysta pasta, która ciągnie się jak toffi. Od tego momentu gotuje się ją, aż stanie się półprzezroczysta.

1. Zważ wszystko. Przelicz przepis w kalkulatorze z czystością podaną na etykiecie twojego wodorotlenku potasu, a potem zważ oleje do wolnowaru, wodorotlenek potasu do suchego pojemnika, a wodę destylowaną do żaroodpornego dzbanka. W przykładowej partii to 150 g oleju kokosowego, 225 g oliwy z oliwek, 75 g oleju rycynowego, 50 g oleju słonecznikowego wysokooleinowego, 111,6 g wodorotlenku potasu i 334,7 g wody.
2. Przygotuj roztwór ługu. W przewiewnym miejscu, w goglach i rękawicach, dodawaj wodorotlenek potasu do wody po trochu i mieszaj, aż się rozpuści. Roztwór bardzo się nagrzewa, a płatki syczą przy wsypywaniu. Zostaw go do ostygnięcia poniżej 82 °C (180 °F).
3. Podgrzej oleje. Podgrzej oleje do 65–71 °C (150–160 °F) w wolnowarze na niskim ustawieniu.
4. Zblenduj do śladu. Wlej roztwór ługu do olejów i blenduj blenderem ręcznym seriami. Nie przerywaj mimo fałszywych śladów i rozwarstwień, aż masa zgęstnieje w sztywną, nieprzejrzystą pastę, która ciągnie się jak toffi. Pasta Fishera, zrobiona wyłącznie z olejów płynnych, potrzebowała na to 30 do 40 minut.
5. Gotuj do półprzezroczystości. Przykryj garnek i zostaw na niskim ustawieniu. Sprawdź go po 15 do 20 minutach i znowu po kolejnych 15 do 20 minutach, wmieszując z powrotem płyn, który się oddzielił, a potem mieszaj co 30 do 45 minut. Pasta staje się złota i półprzezroczysta; pasta Fishera potrzebowała 2 do 3 godzin, żeby stać się półprzezroczysta na wskroś.
6. Zrób test we wrzącej wodzie. Wmieszaj 28 g (1 oz) pasty do 59 ml (2 fl oz) wrzącej wody i zostaw do ostygnięcia. Klarowny lub lekko zamglony roztwór oznacza, że pasta jest gotowa. Mleczny albo z warstewką na powierzchni oznacza jeszcze godzinę gotowania i drugi test. Pasta, która i potem pozostaje mleczna, miała prawdopodobnie więcej oleju, niż jej ług mógł zmydlić; to nadal mydło, ale po rozcieńczeniu będzie mętne.
7. Zważ pastę. Wyłącz grzanie, zostaw pastę do ostygnięcia i zważ ją całą. Będzie ważyła mniej niż składniki, bo część wody uszła z parą, a do rozcieńczenia potrzebna jest rzeczywista liczba.
8. Rozcieńcz wagowo. Wylicz ilość wody kalkulatorem rozcieńczania, jak opisano niżej. Dodaj większość na gorąco do pasty albo do tej jej części, której chcesz użyć, i delikatnie rozbij grudki, nie ubijając piany. Przykryj i zostaw na kilka godzin albo na noc, a resztę wody dodaj tylko wtedy, gdy po powrocie do temperatury pokojowej mydło jest nadal za gęste.
9. Odstaw, dodaj zapach i rozlej do butelek. Zostaw rozcieńczone mydło na tydzień lub dwa, a potem zlej klarowne mydło znad osadu. Zanim dodasz zapach do całej partii, sprawdź go na małej próbce, a potem rozlej mydło do czystych pojemników.

Test gotowości. Gotowa pasta rozpuszcza się klarownie albo z lekką mgiełką (po lewej); niedokończona pozostaje mleczna i potrzebuje jeszcze godziny.

Rozcieńczanie: ile wody

Na rozcieńczaniu przepisy na mydło w płynie przestają się ze sobą zgadzać, bo „jedna część pasty” nic nie znaczy, dopóki nie wiesz, ile wody pasta już zawiera. Kalkulator rozcieńczania mydła w płynie przyjmuje cztery liczby: masę pasty po gotowaniu, oleje w partii, czysty wodorotlenek potasu, czyli masę odważonych płatków razy ich czystość (111,6 g przy 90 % to 100,4 g), i stężenie, które chcesz uzyskać. Za mydło uznaje oleje plus czysty wodorotlenek potasu, bo przy zmydlaniu masa jest zachowana: mydło i gliceryna ważą tyle, ile ważyły tłuszcz i wodorotlenek. Całą resztę pasty traktuje jako wodę i podaje ilość wody do dodania: mydło podzielone przez docelowe stężenie, minus pasta. Kalkulator mydła w płynie robi obie połowy w jednym miejscu: wylicza z olejów wodorotlenek potasu i wodę do pasty, a potem, gdy zważysz pastę, wodę do dodania, i sprawdza, czy twoje przetłuszczenie może wyjść z nadmiarem ługu.

Powiedzmy, że przykładowa partia po ugotowaniu waży 920 g. Jej 600,4 g mydła daje pastę o stężeniu 65 %. Przy 20 % da 3002 g mydła w płynie, więc potrzebuje 2082 g wody.

To tylko punkty wyjścia: od olejów zależy, jak gęste wyjdzie mydło przy danym stężeniu.

Dodawaj wodę gorącą; może być wrząca. Pasta rozpuszcza się godzinami i przez większość tego czasu wygląda na uparcie grudkowatą, więc zostaw ją na noc, zanim uznasz, że potrzebuje więcej wody. Zatrzymaj ostatnią jedną dziesiątą wody, bo zbyt rzadkiego mydła nie da się już cofnąć, a trochę za gęste poprawisz w minutę. Oceniaj je w temperaturze pokojowej, bo mydło w płynie gęstnieje, a czasem mętnieje, gdy stygnie. Do rozcieńczania używaj wody destylowanej, tak samo jak do pasty: uwaga Thomssena, że twarda woda tworzy nierozpuszczalne mydła, które opadają jako osad, jest nadal aktualna. Nie musisz też rozcieńczać wszystkiego naraz. Pasta dobrze się przechowuje w zamkniętym słoiku (Fisher i Grosso trzymają ją w lodówce), więc rozcieńczaj tylko tyle, ile wkrótce zużyjesz.

Grosso rozcieńcza pastę wodą o tej samej masie co pasta, doprowadzoną do wrzenia, a potem gotuje bez przykrycia na małym ogniu przez 15 do 30 minut, nie odchodząc od garnka, bo przykryty garnek kipi. W jej przepisie daje to mocne mydło, w którym według obliczeń kalkulatora rozcieńczania mydło stanowi około jednej trzeciej, a do dozownika pianowego, jak stwierdza, trzeba je rozrzedzić.

Dlaczego mętnieje i jak je sklarować

Fisher, jak wielu mydlarzy, zostawia rozcieńczone mydło na jeden do dwóch tygodni, żeby zmętnienie opadło, a potem przelewa klarowne mydło do innej butelki. Twórcy mydła w płynie nazywają czasem ten czas odstawania sekwestracją, co wprowadza zamieszanie, bo dla chemika sekwestracja oznacza wiązanie wapnia i magnezu z twardej wody chelatorem, takim jak cytrynian sodu. Pomaga jedno i drugie: odstawanie usuwa to, co już się utworzyło, a chelator nie pozwala minerałom z twardej wody w ogóle utworzyć osadu. Fabryki Thomssena szły dalej: schładzały mydło w płynie i filtrowały je na zimno, żeby wszystko, co miało skłonność do krystalizacji, wykrystalizowało przed rozlaniem do butelek. Skąd bierze się ten osad, wyjaśnia poradnik o twardej wodzie.

Neutralizacja: co naprawdę robią boraks i kwas cytrynowy

Wiele przepisów na mydło w płynie kończy się „neutralizacją” mydła boraksem albo kwasem cytrynowym. Fisher wmieszuje dwie łyżki roztworu 28 g boraksu w 113 g gorącej wody na każde 454 g (1 lb) pasty, argumentując, że mydło w płynie robi się z przetłuszczeniem 0 % i każdy nadmiar ługu trzeba zbuforować. Niektóre przepisy, zwłaszcza starsze, szły dalej i z założenia miały mały nadmiar ługu, który potem trzeba było zneutralizować (Classic Bells). Czy cokolwiek z tego działa, zależy od jednego pytania: czy w paście jest wolny ług?

Mydła nie da się zrobić obojętnym

Roztwór prawdziwego mydła jest zasadowy, ma pH około 9 do 10, bo mydło to sól słabego kwasu i mocnej zasady: w jednym indyjskim badaniu 53 z 64 mydeł kąpielowych miało pH między 9 a 10 (poradnik o pH mydła wyjaśnia, dlaczego niektóre mydła wykazują więcej). Ta zasadowość należy do samego mydła, a nie do wolnego ługu. Kwasy tłuszczowe utrzymują przy sobie potas tylko do pH około 8 do 10. Kanicky i Shah zmierzyli ich pozorne pKa, czyli pH, przy którym połowa jest mydłem, a połowa wolnym kwasem: 10,15 dla kwasu stearynowego, 9,85 dla oleinowego, 9,24 dla linolowego i 8,28 dla linolenowego. Obniż pH mydła w płynie w stronę 7, a coraz więcej mydła zamieni się z powrotem w wolny kwas tłuszczowy, który się nie rozpuszcza, więc mydło mętnieje, a potem się rozwarstwia. Jedyne, co neutralizator może pożytecznie usunąć, to wodorotlenek, którego oleje nigdy nie zużyły.

Boraks

Po rozpuszczeniu boraks staje się mieszaniną kwasu borowego i boranu w równych ilościach, dlatego roztworem boraksu kalibruje się pH-metry: NIST certyfikuje roztwór 0,01 mol/kg na pH 9,195 w 25 °C. Część będąca kwasem borowym może przyjąć wodorotlenek, około 0,29 g wodorotlenku potasu na każdy gram boraksu (dwa jony wodorotlenkowe na każdą jednostkę wzoru dekahydratu, o masie 381,37 g/mol). Boraks wchłonie więc mały nadmiar ługu, ale nie obniży pH mydła znacznie poniżej 9, bo sam jest buforem o pH 9,2. Dawka Fishera, kilka gramów boraksu na 454 g pasty, może związać parę gramów wodorotlenku potasu: to rozsądna wielkość przy małym nadmiarze i bezcelowa bez niego. W paście bez wolnego ługu boraks nie ma nic pożytecznego do zrobienia. Jego część będąca kwasem borowym zabiera wtedy trochę potasu samemu mydłu, a jako sól boraks zagęszcza niektóre mydła, według doświadczenia Fishera te bogate w olej kokosowy, a inne mętni albo rozwarstwia (Classic Bells).

Jest też powód prawny, żeby go pominąć. Kwas borowy i borany, w tym boraks, figurują na liście substancji zakazanych w produktach kosmetycznych w UE, gdzie wpisało je rozporządzenie (UE) 2019/1966, oraz w Wielkiej Brytanii, która zachowała te same pozycje. Kanada dopuszcza kwas borowy i jego sole do 5 %, z ostrzeżeniami na etykiecie. Mydło w płynie sprzedawane w UE lub w Wielkiej Brytanii nie może w ogóle zawierać boraksu.

Kwas cytrynowy

Kwas cytrynowy to prawdziwy kwas: każdy gram bezwodnego proszku neutralizuje 0,88 g wodorotlenku potasu albo 0,62 g wodorotlenku sodu, i tej właśnie liczby używa kalkulator, gdy kwas cytrynowy trafia do kostki. Jeśli w paście jest wolny ług, kwas cytrynowy go usuwa, a powstający cytrynian potasu pomaga nawet przy twardej wodzie. Gdy jednak wolnego ługu już nie ma, kwas zaczyna zabierać potas samemu mydłu i zostawia wolny kwas tłuszczowy. To przetłuszczenie inną drogą, a przynosi zmętnienie i oleistą warstewkę, których miało pozwolić uniknąć niskie przetłuszczenie. Classic Bells opisuje ten sam efekt w przypadku sody oczyszczonej, która w mydle zachowuje się jak słaby kwas.

Kiedy warto to robić

Tylko wtedy, gdy pasta naprawdę zawiera wolny ług: przy przepisie wyliczonym przy 0 % lub blisko tego, przy wodorotlenku potasu czystszym niż wpisana wartość albo po pomyłce przy ważeniu. Zacznij od liczb. Sprawdzenie zakresów w kalkulatorze powie ci, czy przepis w ogóle może wyjść z nadmiarem ługu, a jeśli masz wątpliwości co do swoich płatków, poradnik o NaOH i KOH pokazuje, jak zmierzyć ich czystość kwasem cytrynowym. Sprawdzenie samej pasty jest trudniejsze. Fenoloftaleina, wskaźnik, który w środowisku zasadowym barwi się na różowo, barwi wodniste mydło bez względu na to, czy zawiera ono wolny ług. Thomssen ostrzegał w 1922 roku, że w mydle z dużą ilością wody własna dysocjacja mydła może zabarwić je na różowo „mimo że masa jest po stronie kwaśnej”, i rozpuszczał swoje próbki w alkoholu, gdzie wskaźnik reaguje wyłącznie na wolną zasadę. Tę metodę i jej ograniczenia wyjaśnia poradnik o pH mydła. Jeśli pasta rzeczywiście okaże się mieć nadmiar ługu, najczystszym rozwiązaniem jest to, które stosowali dawni mydlarze: wgotuj w nią trochę więcej oleju, odważonego według kalkulatora, żeby wolny ług zamienił się w kolejne mydło. Thomssen dokładnie tak poprawiał zbyt zasadowe mydło maziste. Jeszcze lepiej od początku licz z małym przetłuszczeniem, jak w przykładowej partii, a ten krok znika.

Zagęszczanie

Rozcieńczone mydło potasowe jest z natury rzadkie, a to, jak bardzo może zgęstnieć, zależy głównie od olejów. Bez syntetycznego zagęstnika są dwa sposoby, żeby nadać mu konsystencję: mniej wody albo dodatek soli.

Sól działa przez kształt miceli mydła, skupisk, które cząsteczki mydła tworzą w wodzie. W obecności soli oleinian potasu buduje długie, nitkowate micele, które splatają się w sieć i sprawiają, że ciecz jest gęsta i sprężysta; fizykochemicy badają ten układ właśnie z powodu tego zachowania (Molchanov i współpracownicy). Pasuje to do tego, co widzą mydlarze: sól zagęszcza mydła bogate w kwas oleinowy, a niewiele robi z mydłami bogatymi w olej kokosowy, a Fisher stwierdził, że słona woda może doprowadzić mydło z olejów płynnych niemal do żelu.

Przygotuj roztwór soli o stężeniu 20 %: Fisher rozpuszcza 28 g soli w 113 g gorącej wody. Wypróbuj go na próbce 100 g mydła, zanim dosolisz całą partię. Dodawaj go do mydła o temperaturze pokojowej małymi porcjami, zaczynając od około 0,2 % soli w stosunku do masy mydła (1 g roztworu na 100 g mydła), mieszaj delikatnie i odczekaj godzinę, zanim ocenisz efekt, bo zagęszczenie potrzebuje czasu. Przestań, gdy kolejna porcja nic nie zmienia albo mydło robi się rzadsze: po przekroczeniu szczytu więcej soli znów je rozrzedza. Classic Bells podaje użyteczny zakres od 0,2 do 2 % soli.

Większość twórców używa soli kuchennej, wśród nich Fisher i Classic Bells. Zastępuje ona jednak część potasu w mydle sodem, a w ten sposób dawni mydlarze zamieniali miękkie mydło potasowe w twarde mydło sodowe (Thomssen), a mydła sodowe rozpuszczają się gorzej. Jeśli sól sprawia, że mydło mętnieje, chlorek potasu zagęszcza je bez dodawania sodu.

Zapach też zmienia gęstość. Fisher sprawdza każdy, wmieszując pół łyżeczki do 85 g (3 oz) ciepłego mydła i czekając pół godziny, bo niektóre zapachy zagęszczają mydło, niektóre je rozrzedzają, a niektóre mętnią. Rozrzedzanie ma prawdopodobną przyczynę: w badaniu oleinianu potasu dodanie węglowodoru zamieniało nitkowate micele z powrotem w kuliste i obniżało lepkość nawet o cztery do pięciu rzędów wielkości. Na początek dodawaj zapach w ilości 0,5 do 1 % gotowego mydła (Classic Bells; Fisher dochodzi do 2 %), a limity znajdziesz w poradniku o zapachach w mydle.

Jak utrzymać rozcieńczone mydło w czystości

Pasta to w około dwóch trzecich mydło i dobrze przechowuje się w zamkniętym słoiku. Rozcieńczone mydło to w czterech piątych woda, a we wszystkim, co składa się głównie z wody, mogą się rozwinąć bakterie i pleśń, gdy już się tam dostaną. Badania dozowników mydła w płynie pokazują, jak łatwo to się dzieje. Mniej więcej co czwarty dolewany dozownik w publicznych toaletach okazał się skażony, a w szkole podstawowej mycie rąk mydłem z takich dozowników zwiększyło liczbę bakterii Gram-ujemnych na rękach uczniów i personelu 26-krotnie (Zapka i współpracownicy). W niemieckich hotelach skażonych było 70 % dolewanych dozowników z pompką wobec 11 % niedolewanych, a drogą wejścia okazał się zawór wyrównujący ciśnienie w pompce (Lucassen i współpracownicy). Żadne z tych badań nie dotyczyło ręcznie robionego mydła potasowego. Prawdziwe mydło częściowo samo się konserwuje, ale tym słabiej, im bardziej jest rozcieńczone (Classic Bells), a wysokie pH nie jest konserwantem.

• Rozcieńczaj wyłącznie wodą destylowaną. Miód, aloes, mleko, piwo i wszystko inne, co zawiera cukier, skrobię lub białko, jest pożywką dla drobnoustrojów (Classic Bells).
• Umyj i osusz butelki i pompki przed napełnieniem. Nigdy nie dolewaj do napoczętej butelki; opróżnij ją, umyj i napełnij od nowa.
• Przechowuj pastę, a rozcieńczaj po trochu.
• Jeśli sprzedajesz mydło w płynie, potrzebuje ono konserwantu działającego przy pH 9 do 10, a takich jest niewiele, więc sprawdź zakres pH podany przez dostawcę; to, że konserwant działa, wykazuje się testem obciążeniowym (challenge test) gotowego mydła. Co to oznacza w UE i Wielkiej Brytanii, wyjaśnia poradnik o ocenie bezpieczeństwa.

Starta kostka w wodzie to nie to samo

Wiele przepisów sprzedawanych jako „naturalne mydło w płynie” każe zetrzeć kupioną kostkę do gorącej wody albo rozcieńczyć kupione mydło w płynie. To rozpuszczanie cudzego mydła, a nie robienie własnego, a mydło sodowe nie pozostaje grzecznie rozpuszczone: Classic Bells przetestowało takie mieszaniny i uznało, że nadają się do użytku przez kilka dni do tygodnia lub dwóch, zanim zmieni się ich gęstość, a Grosso uzyskała śliską, lepką mieszaninę, która niemal natychmiast się rozwarstwiła i zaschła w skorupę. Mydło, które daje się lać i takie pozostaje, musi być mydłem potasowym, a to oznacza zrobienie pasty.

Mydło potasowe rozcieńczone tylko częściowo albo wcale to rodzina mydeł mazistych i kremowych, opisana w poradniku o mydle kremowym.